close

  • Być wiernym Ojczyźnie mej, Rzeczypospolitej Polskiej

     

  • POLONIA W LUKSEMBURGU

  • Liczba osób posiadających polskie obywatelstwo, bądź osób polskiego pochodzenia utrzymujących związki z Polską oceniana jest na ok. 5000 osób, w tym przeszło 4000 osób posiadających obywatelstwo polskie i zameldowanych w tutejszych gminach (według danych z 1.01.2017 r.).
    Największe skupiska Polonii to: Luksemburg, Esch-sur-Alzette, rejony Ettelbruck i Diekirch, jak również południowo-zachodnie miejscowości w pobliżu granicy francuskiej, na terenach dawnych kopalń, hut i zakładów metalurgicznych. Polonia z emigracji przedwojennej jest pochodzenia rolniczego i robotniczego; nowa emigracja to przede wszystkim inżynierowie, architekci, lekarze, artyści i sportowcy.

    Aktualnie w WKL zarejestrowanych jest 9 organizacji polonijnych, w tym 3 organizacje tzw. „dawnej” Polonii. Nowe organizacje są niezwykle dynamiczne, co dało „starym” organizacjom nowy impuls i energię. Prawie wszystkie te struktury dobrze ze sobą współpracują, wspomagając się wzajemnie w działaniach.
    W Luksemburgu działają dwa prywatne centra nauczania sztuk plastycznych, prowadzone z dużym sukcesem przez dwie polskie malarki Panią Izabelę Becker i Panią Lidię Markiewicz-Niewadzi. Ogółem ok. dziesięciu polskich artystów prowadzi działalność artystyczną w WKL.
    Brak jest w Luksemburgu siedzib dużych polskich firm; działa jedynie kilka firm rzemieślniczych (głównie remontowo-budowlanych), biur architektów, gabinetów lekarskich, dwie małe kawiarnie, jedna restauracja. Nie ma polskich sklepów (raz w tygodniu przyjeżdża sklepikarz z Belgii z polskimi produktami). Brak jest polskich gazet, poza gazetką uczniów SPK oraz portalem internetowym www.polska.lu.

    Emigrację Polaków do Luksemburga można podzielić na trzy główne etapy:

    1 – Pierwsza emigracja rozpoczęła się na początku XX w. i miała podłoże ekonomiczne. Ilustracją może być historia miasteczka Rumelange położonego na południu Wielkiego Księstwa w kantonie Esch-sur-Alzette, powstałego 100 lat temu po odkryciu złóż żelaza. Do pracy w powstałej kopalni sprowadzono najpierw robotników włoskich, a zaraz potem polskich, których potomkowie zamieszkują tam do dziś. Emigracja przedwojenna, pochodzenia robotniczego i rolniczego, odpowiada ówczesnemu charakterowi księstwa.
    2 – Drugi etap był związany z szybkim rozwojem usług w ostatnich dziesięcioleciach XX w, głownie usług finansowych, i związany z tym gwałtowny rozwój gospodarczy kraju, przyciągnął do WKL emigrację nowego typu – inżynierów, architektów, lekarzy, artystów. Poza tym Luksemburg, nie posiadając zawodowego sportu, ściąga regularnie po sportowców z innych krajów dla wsparcia swoich klubów amatorskich. W ten sposób przyjechała do WKL pewna liczba polskich sportowców.
    3- Od akcesji Polski do UE, do WKL przybyło ponad 600 osób (wraz z rodzinami), z tytułu zatrudnienia w umiejscowionych w Luksemburgu instytucjach unijnych, a także wielu młodych wykształconych pracowników banków.

    Polityka władz WKL wobec Polonii i Polaków jest przychylna.  Wizerunek Polaków w WKL jest bardzo pozytywny. Polacy są inicjatorami wiele przedsięwzięć. Są prestidigitatorami innowacyjnych projektów architektonicznych i medycznych.
    Na pozytywny stosunek do Polaków wpływa również fakt, że Luksemburczycy są w zdecydowanej większości zdeklarowanymi katolikami. Stąd też bardzo dobra integracja w WKL Polskiej Misji Katolickiej.
    Otwarcie Ambasady RP w WKL w 2006 r. przyczyniło się do zacieśnienia stosunków pomiędzy obydwoma krajami, co jednocześnie pozytywnie wpływa na relacje miejscowych władz ze społecznością polską tu zamieszkującą.

    Drukuj Drukuj Podziel się treścią: